ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನಸಲ್ಲಿ ಇದೆ.. ಕಾಡತಾ ಇದೆ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತಾ ತುಂಬಾ ವಿಚಾರ ಮಾಡೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ.

"ಕ್ರಿಷ್ಣ ರಾಧೆಯನ್ನ ಯಾಕೆ ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲ? "

I agree.. that ಅವನಿಗೆ ಮಥುರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು n all that.. ಆದ್ರೂ ಅವಳನ್ನ ಅವನು ಆಮೇಲಾದ್ರೂ ಬಂದು ಮದುವೆ ಆಗಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ?? ಅಲ್ವಾ?? ಮದುವೆ ಆಗದೆ ಅವಳನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ಸರಿನಾ?? ರಾಧೆ ಅವನನ್ನ ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿರಬಹುದು ಅಲ್ವಾ?? They give examples of their Love.. ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ಲು ಅವನನ್ನ..ಅದೆಷ್ಟು ನೋವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅವನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದಾಗ... ಅಲ್ವಾ??

ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವನು?? 16000 ಹೆಂಗಸರನ್ನ ಮದುವೆಯಾದ.. just ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಾನ ಕೊಡಸೋದಿಕ್ಕೆ.. ಅವನನ್ನ ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸೋ ರಾಧೆಯನ್ನ ಯಾಕೆ ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲ??

ಯಾಕೆ??

The reverie..

“Are you for real??” She asked him.

“Yess.... I am for real.. but why did you ask??” He asked her looking into her eyes, he had loved them always.. he loved the way they looked at him, questioned him, admired him, cared for him, at times spoke soooo much… and at sometimes the way they were so silent.. the way there was some mystery hidden in them, the way they blinked, shared feelings.. well he adored them.. they were beautiful..brown.. honey brown in color. He could see his own reflection in them .. everytime.. they were beautiful.. just the way she was!!

“Because.. Because you are so.. soo… so perfect!!” she thought of the days they spent together. Days that became months, and months.. years.. they were together, loving each other more and more every passing day. But now, they had to leave. she some how felt that those days were not true, all the happy times were just her dreams.. Because they were just like her dreams..beautiful!! she would many times fear to wake up and find that she is alone.. But all the wonderful days were true, the happy times were true.


He held her in his arms, close to his heart and said,”No.. I am not perfect.. not atleast without you..”
She wanted the time to stop,she wanted to be in his arms, she wanted him to speak to her, to listen, to be silent, to keep looking at her,she wanted him for ever and ever.


She felt secured in his arms.She noticed it for the first time, he was very tall to her… she could hardly reach his shoulders. they looked beautiful together.

He whispered,”Hey, honey.. Don’t worry.. I ll be there.. You ll never loose me..” He had understood her fears.She was lost in his perfume, She wanted to remember it for the rest of her life.She dropped a tear,it wet his chest and his heart.

“I am scared.. I have this feeling.. I feel as if this is going to be our last meeting.. I ll go crazy.. God!! What will I do without you??”She said and tightened her hug. She wanted to be locked in his arms like that forever..

He tightened his arms around her till he could not tighten more.He kissed her forehead.He held her close again.He had said everything she wanted to hear. She kissed his heart..she loved his aroma, she many times wanted to wear his skin, crawl into his veins and feel his soul.. she loved the feeling of his touch, the warmth of his when he held her hand, the pace of his breathing.. she loved him.

She was still in his arms, she asked “Will you remember me??”

He released her, gave her a smile, winked and said”Wanna bet??”

She narrowed her eyes and said,”That means you wanna forget me.. huh??”

He put his arms around her shoulder and said..” No.. I was kidding.. and in the first place.. we are going to be together for the rest of our lives.. we will have our own home, our children, grand children.. we will love each other more and more.. people will give examples of our love..”

She hugged him again,pulled him close.. very close..”But I am feeling.. I am getting this weird feeling.. I don’t want to live without you..”She kissed him,she kissed him again.. she wanted to kiss him till the end. She wanted to remember that day,she wanted to remember the color of his shirt, color of his skin,the color of the wall, the wood of the table, the design of the window screen,the music,the flowers,the gifts,the kisses, the hugs, tears, smiles,the sigh in his breathe,the warmth of his presence.. everything.. every damn thing..

And then.. It was time.. time to leave..He had to leave..
He left. He didn’t take his eyes off her.He wanted to fill all his life with her.. he wanted her to know that he loved her,he cared for her,he wanted her to complete him and he wanted to complete her,he wanted her to know that he ll be there for her everytime she needed,he would stand by her, by her dreams, by her ambitions.. He loved her, he would love her forever.

He said,”I love you.. I ll love you forever”
She hugged him..this time with all her strength and as though they would never meet again.. she said,”Don’t forget me..”
He left.

She stood there,She wanted sometime to realize that he was gone.. she wanted to feel his aroma, his touch.. She felt empty,She felt blank,She felt void,scared,alone.. She stood there looking all over the walls where his shadow once fell looking down the floor where he had walked.. she wanted to block the wind in the room,she wanted to keep his breathe with her forever..
She stood there looking at him leave..

“tere bina jiya jaaye na..
tere bina jiya jaaye na
bin tere tere bin saajana
saans mein saans aaye na
tere bina…”

ನಾನು ಮೊನ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ...

"ನಿಮ್ಮಿ.. ಅಲ್ ನೋಡು ಅಪ್ಪಾಜಿಯ... ಯಂತಾ ತಂಜಾ ಹೇಳಿ.." ಜಗಲಿಯಿಂದಾನೇ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಕರೆದ್ರು.
ಸಂಜೆ ಸುಮಾರು 7-7:30 ಆಗಿರಬಹುದು.ನಾನು ಒಳಗೆ ಅನ್ನಕ್ಕಿಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅಪ್ಪಾಜಿ ತೋಟದಿಂದಾ ಬರೋ ಹೋತ್ತು. ಪ್ರತೀ ಸಲ ಅಪ್ಪಾಜಿ ತೊಟಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ್ಲೂ ಏನಾದ್ರೂ ತರತಾರೆ. ಮುಳ್ಳೇ ಹಣ್ನ್ seasonನಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳೇ ಹಣ್ಣು, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕರ್ಕ್ಲಿ ಸೊಪ್ಪು, ಕಟ್ಣೇ ಸೊಪ್ಪು, ಬಾಳೇ ಕಾಯಿ ದಿಂಡಿಗೆ, ಕಳಲೆ.. ಹೀಗೇ.. ಹಾಗಾಗೇ ನಾವು ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ರೂ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂಗೆ..
ಈ ಸಲಾನೂ ಏನಾದ್ರೂ ತಂದಿರಬಹುದು ಅಂತಾ ಅಂದ್ಕೊಂಡು ನಾನೂ," ಯಂತು ಅಮ್ಮಾ?? ತಡಿ ಬಂದಿsss" ಅಂತಾ ಅಂದೆ.
ಅನ್ನಕ್ಕಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಒಂದು ದೊಡ್ದ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು. ತುಂಬಾ ದೊಡ್ದದಾಗಿತ್ತು ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು. ನಾನೂ ಅದರ size ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟೆ.. ಅಪ್ಪಾಜಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪದೋದನ್ನ ನೋಡಿ ನಗ್ತಾ ಇದ್ರು..
ನಾನಂದೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಹತ್ರ,"ಅಪ್ಪಾಜಿ, ಇಷ್ಟ್ ದೊಡ್ಡ ಹಣ್ಣು ಯಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮನೆ ತ್ವಾಟದಲ್ಲಿ ಆಗಿತ್ತ? ಯಾನಮ್ನಿ ದೊಡ್ಕಿದ್ದೋ ಮಾರಯಾ. ನೀ ಇದನ್ನ ಹೊತ್ಗ-ಬಂದಿದ್ದು ಸಾಕು ನೋಡು" ಅಂತಾ ಅಂದೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಾಜಿ," ಹೌದೆ.. ನಮ್ಮನೆ ತ್ವಾಟದ್ದೇಯಾ.. ಇಷ್ಟ ಸಲ ಹಣ್ಣಾದ್ರೂವಾ ಮಂಗಂದಿಕ್ಕ ಹಾಳ ಮಾಡ್ಬುಡತಿದ್ವೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ.. ನಿಂಗ ಮಕ್ಕ ಬಂದಾಗ ತಿಂಬಲಾಗ್ತು ಹೇಳಿ ಈ ಸಲ ಮರಕ್ಕೆ ಮಿಳ್ಳೇ ಆದಗ್ಲೇಯಾ ಕೊಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟಿದಿದ್ದಿ.. ಆದ್ರೂವಾ ಸುಮಾರು ಹಾಳ ಮಾಡದ ಮಂಗಂದಿಕ್ಕ.. ಒಂದೆರಡೇನೋವಾ ಹಂಗೆ ಇತ್ತು.. ಇವತ್ತು ಗಣಪತಿ ಹತ್ರ ಮರ ಹತ್ಸಿ ಕೊಯ್ಷಕ್ಯ ಬಂಜಿ.. ಹೊಡಿರಿ.. ಇವತ್ತು ಊಟವೇ ಬ್ಯಾಡ.." ಅಪ್ಪಾಜಿ ಉತ್ಸಾಹ ನೋಡಿ ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು.
ನಾನು ಅಪ್ಪಾಜಿಗೆ ಹೇಳ್ದೆ, "ಆದ್ರೂವಾ ನೀನು ಇಷ್ಟ್ ದೊಡ್ಡದಾ ಹೊತ್ಗ ಬಂದಿದ್ದು ಸಾಕು. ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ್ದೇ ವಾಸನೆಯಾಗಿಕ್ಕು, ಯಲ್ಲವೂ ಯಷ್ಟ್ ಬೈಕ್ಯಡ್ವೇನ, ಅಲ್ದಾ ಅಪ್ಪಾಜಿ. ಇದು ಬಕ್ಕೆ ಹಣ್ಣ, ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣ?"
"ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣೇಯಾ.. ಯನ್ನ ಅಜ್ಜ ಕಡಬು ಮಾಡಲೆ ಆಗ್ತು ಹೇಳಿ, ಯಾವ್ದೋ ಮರಕ್ಕೆ ಮತ್ಯಾವ್ದೋ ಮರದ್ದ ಕಸೆ ಮಾಡಿಸಿದಿದ್ದ.. ನೋಡಲಕ್ಕಡಾ.. ಸ್ವಲ್ಪೇ ಸ್ವಲ್ಪಾ ಸ್ವಾರೆ ಇಲ್ಲೆ. ಸೋಯ್ ಸಲೆಲ್ಲಾ ಯಷ್ಟ್ ಅರಾಮು ಮಾಡಿದ್ದೆ.." ಹೀಗೇ ಮತ್ತೇನನ್ನೋ ಹೆಳುವವರಿದ್ರು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು,
"ವೋ.. ಯಾನೇನು ಕೈ ಮ್ಯಾಣ ಮಾಡ್ಕ್ಯಳಂವಲ್ಲಾ.. " ಅಂತಾ ಅಂದೆ.
ಆಗ ಅಮ್ಮ,"ಕೈ ಮ್ಯಾಣ ಮಾಡ್ಕ್ಯಳದಿದ್ರೆ ಹಣ್ನಿಲ್ಲೆ.. ಬೇಕಿದ್ರೆ ಕಡಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತಿ, ಯಾರ್ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕ ಅವ್ವ್ ಅವ್ವು ಯಣ್ಣೆ ಹಚ್ಕ್ಯಂಡು ಸೋಯ್ಸ್ಕ್ಯಮಲಡ್ಡಿಲ್ಲೆ.." ಅಂದ್ರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಕೈ ಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳಕೊಂಡು ಬರೋದಿಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರು. ಅಮ್ಮ ಮೆಟಗತ್ತಿ ಮಣೆ ತಗೊಂಡು ಆ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಬಗೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು.
ಅಪ್ಪಾಜಿ ಒಂದು ದೊಡ್ದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನ ಎಣ್ಣೆ, ಉಪ್ಪು, ಹುಳಿ, ಹಶಿ ಮೆಣಸಿನ ಖಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಂದ್ರು. ಅಮ್ಮಾ ಇನ್ನೇನು ಹಲಸಿನ ಹಣ್ನನ್ನ ಬಗೀತಾ ಇದ್ರು ಅನ್ನೋವಾಗ್ಲೇ ನಾನು ಅಪ್ಪಾಜಿ ಅದಕ್ಕೆ attack ಮಾಡಿದ್ವಿ.. ಉಮ್ಮ್.. ಆ ಮೆತ್ತ ಮೆತ್ತ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಸ್ವಾಳೆ, ಉಪ್ಪು-ಖಾರ-ಹುಳಿಯಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನೋದು.. ಆಹ್!!! ವಾಹ್!! ಏನ್ ರುಚಿ... ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಪೂರ್ತಿ ಹಣ್ಣು ಖಾಲಿ ಮಾದೋಕಾಗಲಿಲ್ಲ.. ಪಕ್ಕದ ಮನೆ, ಪ್ರೇಮಾ ಆಂಟಿ, ಸೌರಭ, ಮಾಮ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೆದ್ವಿ.. ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಆ ಹಣ್ಣನ್ನ ತಿಂದು ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ.. ಅಬ್ಬಾ.. ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು..
ಅಮ್ಮಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿದ್ರು, "ಯಾರೂ ಬೇಜ ವಗ್ಯಡಿ ಮತ್ತೆ.. ಪೊಳದ್ಯಾ ಮಾಡಲೆ ಬತ್ತು".
ನಾನು "ಅಮ್ಮಾ, ನಾಳೇನೇ ಮಾಡೆ ಅಮ್ಮಾ" ಅಂದೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ,"ನಾಳೆ ಮಾಡಲೆ ಬತ್ತಿಲ್ಯೆ.. ಆ ಬೀಜ ಎಲ್ಲ ಹನೀ ಒಣಗವು..ಕಡಿಗೆ ಮಾಡ್ರೆ ಚೊಲೋ ಆಗ್ತು, ಮೊದಲೇ ಒಣಗಿಸಿದ್ದು ಬೀಜ ಇದ್ದು.. ನಾಳೆ ಬೇಕಿದ್ರೆ ಅದರದ್ದು ಮಾಡನ" ಅಂದ್ರು.. well.. ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ರುಚೀನೇ ತಿರಗ್ತಾ ಇತ್ತು.. ಎಂಥಾ ಹಣ್ಣು.. ವಾಹ್!!

ಒಂದು wish, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ಉತ್ತರ...

Happy Anniversary!! ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾಜಿ-ಅಮ್ಮನವರ 24th anniversary,1 year away from Silver jubliee.. 24 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾಜಿ bachealor degree ಕಳಕೊಂಡ್ರು.. and ನನ್ನ ಅಮ್ಮ Master degree ಪಡಕೊಂಡ್ರು :-) ...Wow!! 24.. 24 long years.. Long ಸರಿಯಾದ ಶಬ್ದ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ..they are still so young.. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುತ್ತಾನೇ ಇವೆ. ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಂಡ ಕನಸುಗಳನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೇ ನನಸಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.. ಅವುಗಳು ನಿಜವಾದಾಗ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಖುಷಿಪಟ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರಿಗಾದರು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಆ ನೋವನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದಾರೆ.. ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿ ಏರಿದಾಗ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದಾರೆ, ಸಹಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದಾರೆ, well.. ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳೋದಾದರೆ.. ಅಪ್ಪಾಜಿಗೆ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಇಷ್ಟ ಅಂತಾ ಅಮ್ಮ ಅದರ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ತಿಂತಾರೆ(ಅಮ್ಮಂಗೆ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಅಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟ್ಟೇ!!) and ಅಮ್ಮಂಗೆ ಬದನೆಕಾಯಿ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಬದನೆಕಾಯಿ ತರೋದನ್ನೇ ಕಡ್ಮೆ ಮಾಡಿದಾರೆ..(ಹೆ ಹೆ ಹೆ!!! )so.. they have shared each other for 24 years.. Long enough to get addicted..

So.. now today when I sit here writing this post.. I get this thought in my mind..How Do you decide "This is The ONE FOR ME"?? ಅಂತಾ.. Then I debate with myself for and against 'LOVE MARRIAGE' and 'ARRANGED MARRIAGE' ..ಕಡೆಗೂ ಯಾವುದೇ conclusion ಅಂತಾ ಸಿಗಲ್ಲ.. But.. ನಾನು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾಜಿ- ಅಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿದಾಗ, ಅದೇನೋ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಒಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬರುತ್ತೆ.. ಒಂದು smile ತನ್-ತಾನೇ ಜಾರುತ್ತೆ.. That moment I agree.. I agree with people who say.. "MARRIAGES ARE MADE IN HEAVEN"!!!
Congratulations ಅಪ್ಪಾಜಿ- ಅಮ್ಮ.

ನೆರಳ ಹೆಸರಿಗೆ

ಒಂಟಿ ನಡಿಗೆಗೆ,
ನೆರಳ ಜೊತೆ

ಕುರುಡು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣತೆ

ಕನಸುಗಳೋ, ನೆನಪುಗಳೋ...

ವ್ಯತ್ಯಾಸ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಮಸುಕು

ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಏನೋ

ಹರುಕು-ಮುರುಕು ಬದುಕು

ನೆನೆದಷ್ಟೂ ಕಂಬನಿಗೇನೂ ಬರವಿಲ್ಲ

ಹಿಡಿ-ಮುಷ್ಠಿಯಷ್ಟು ಮುಗುಳ್ನಗೆ

ಕನ್ನಡಿಯೆದುರು ನಿಂತರೂ ಬಿಂಬವಿಲ್ಲ..

ಎಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆಯೋ ಏನೋ ಭರವಸೆ

ಆಸರೆಯಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಕನಸಿಗೇ ನಿಶ್ಶಕ್ತಿ

ಗುನುಗುನಿಸಲೂ ಹಾಡಿಲ್ಲ..

ನಿರ್ಭಾವದ ವಿರಕ್ತಿ.

ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕೇನು??

ಉತ್ತರವೇ ಬೇಡ..

ಬೇಡಬೇಕೇನು??

ನಡೆಯುವುದು ನಡೆಯಲಿ..

ಉಳಿದರೆ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡರಾಯಿತು..

ಉಸಿರು ಉಸಿರಿಗೂ ಕತ್ತಲೆಯ ಲೆಕ್ಕ

ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಬಾಯಾರಿಕೆ

ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೂ ಅದೆಂತದೋ ಕನವರಿಕೆ.

ಮಾತು ತೊದಲುವ ಮುನ್ನ

ಮೌನವಾದರೆ ಸಾಕು

ಉಳಿದದ್ದು ನಡೆದ ಗುರುತಿಗೆ

ಜೊತೆಯಾದ ನೆರಳ ಹೆಸರಿಗೆ.

ಗೆಳೆಯಾ...Cry me a river..please..

ಅಳಬೇಕು ಕಣೋ ನಾನು.. ನಿನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ನಿನ್ನ ಮರೆಯೋದಕ್ಕೆ, ಮರೆಯಲಿಕ್ಕಾಗ್ತಾಇಲ್ಲದಿರೊದಕ್ಕೆ.. ಅದೆಷ್ಟು ಅಳಬೇಕು ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಒಟ್ಟು ಅಳಬೇಕು.. ದಿನಗಟ್ಟಲೆ,ವಾರಗಟ್ಟಲೆ.. ಒಂಟಿ ಕೂತು ಅಳಬೇಕು..
I remember somebody telling me.."you are sad because you have choosen to be." I dont want to be sad like this. ಒಮ್ಮೆ ಅತ್ತು ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬೇಕು. ತುಂಬಾ ಅಳಬೇಕು.. ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಖುಷಿಯ ಋಣವೆಲ್ಲ ತೀರುವಷ್ಟು..
Anyways ನಾವು ಜೊತೆಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದಾಡಿದ ಕ್ಷಣಗಳು ತುಂಬಾ ಇಲ್ಲಾ..ನಿನ್ನೆದಗೊರಾಗಿ ನಾನಿಟ್ಟ ನಿಟ್ಟುಸಿರ ಬಿಸಿ ಇನ್ನೂ ಆರಿಲ್ಲ..ಆ ಊರಿನ ದಾರಿಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.ಅಲ್ಲಿನ ಮಳೆ, ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲಿನ ತಂಪು ಗಾಳಿ, ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಗಂಧ, ಆ ಆಟದ ಮೈದಾನದ ಕಟ್ಟೆ, long walkಗಳು, long rideಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.. ನಿನ್ನ ಮರೆಯೋದು ಕಷ್ಟ ಆಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ..

ನೀನು ನನಗೆ ಅಂತಾ ತಂದ ಆ ಗುಲಾಬಿ ಗುಚ್ಛ, ನೂರಾರು ಹೂಗಳು.. ಹಮ್ಮ್.. ಆ ನವಿಲುಗರಿ,ಹಕ್ಕಿ ಪುಕ್ಕ, ಒಂದಷ್ಟು keychainಗಳು,bracelets,ear-rings.. ಅಷ್ಟೆ.. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಬಿಸಾಕೋದು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ.. ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ.. ಆ ಹೂಗಳನ್ನ ಎಷ್ಟು ಚನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಟ್ ಕೊಂಡಿದೀನಿ ಅಂತಾ.. ಒಂದು ಎಸಳೂ ಉದಿರಿಲ್ಲಾ.. ಪರವಾಗಿಲ್ಲಾ.. ಬಿಸಾಕಿಬಿಡತೀನಿ..

ನಿನಗೆ ಅಂತಾ ನಾನು ಬರೆದ ಕವನಗಳು ತುಂಬಾ ಇಲ್ಲ.. ಒಂದು dairy ಅಷ್ಟೇ!! ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಟ್ಟುಬಿಡೋವಾಗ ಜೀವ ಹೋಗುವಷ್ಟು ನೋವಾಗುತ್ತೇನೋ.. ಸುಟ್ಟು ಹಾಕ್ತೀನಿ..

ನನ್ನ cellನಲ್ಲಿರೋ ಒಂದಷ್ಟು photoಗಳು, ಹಾಡುಗಳು.. ನೆನಪಿದೆಯೇನೋ.. backgroundನಲ್ಲಿ ಆ ಹಾಡನ್ನ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, photosನ slideshow ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ನೋಡೋದು,ನಗೋದು,ಕಾಡೋದು.. ನೆನಪಿದೆ ಅಲ್ಲಾ??ಆ ಹಾಡುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದ್ರೆ ನೀನೇ ಹಾಡ್ತಾ ಇದೀಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.. enriqueನ "Somebody is me", Omkara-"Oo.. saathi re" ,Bryan Adams, Mltr-"Blue night" , Jab we met-"Tum se hi",Shaggy-"Angel"..ಆಹ್!! Its a never ending list.. ಮತ್ತೆ ಈ ಹಾಡುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಲ್ಲ.. specially, ನೀನು ನನ್ನ propose ಮಾಡುವಾಗ ಹಾಡಿದ್ಯಲಾ.."Tu hi meri Shaba hai.." well..delete ಮಾಡಿಬಿಡತೀನಿ.

ನಿನಗಿಷ್ಟವಾದ ಚೂಡಿದಾರ್,ದುಪಟ್ಟಾ, bags,clips, tea mugs.. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಕೊಟ್ಟಬಿಡತೀನಿ..what am I saying??ಅಹ್!! ನನ್ನ ಹತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ.. ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ.. ಆ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಲ್ಲಾ ನೀನಿರೋದು.. ನನ್ನಲ್ಲಿ.. ನನ್ನನ್ನ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಲಲಿ?????
ಪ್ರತೀ ಸಲ ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನ ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ.."hey!!ನೀನು ಮತ್ತೆ ಈ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೆಲ್ಲ Friends ಅಲ್ವಾ?? Please ಇವುಗಳಿಗೆ ಹೇಳು, ನಿನ್ನ ನನ್ನ destinyಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ.. I am ready to beg them for you.. I love you ಕಣೆ.." ಆ ರಾತ್ರಿ ನಿನ್ನ bikeಗೆ ಒರಗಿ ಕೂತು, ನನ್ನ ಕೈ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ್ದೆ.. ಹ್!! ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ನಾನು.. ಈಗ??? ಈಗ ಏನು ಅಂತಾ ಮಾತಾಡಲಿ ಅವುಗಳ ಜೊತೆ?? ಈ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಉದುರಿ ಬೀಳೋದಿಲ್ಲಾ?? ಅಲ್ಲಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಆಟ ಆಡಿತ್ವೆ?? I hate them.. I hate them all.. all of them..

ಇವತ್ತು ಅತ್ತೇ ಅಳತೀನಿ ಅಂತಾ ಹಠ ಹಿಡಿದು, ನಿನ್ನ jacket ಅಪ್ಪಿಕೋಂಡು ಕೂಡತೀನಿ.. ನೋವು ಗಂಟಲ ತನಕ ಬರುತ್ತೆ... ಯಾಕೋ.. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬರೋದೆ ಇಲ್ಲ.. ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡೋ ಬದಲು ಕಣ್ಣೀರಾಗ ಬಾರದೇನೋ ನೀನು?? ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕಾಡತೀಯಾ?? ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ವಾ ನಿಂಗೆ?? I hate you.. I Dont like you.. You understand?? I hate you.. God!!! what am I saying... ಅಹ್!! ನಿನ್ನ ಮರೀಬೇಕು ಕಣೋ.. ಯಾಕೆ ನೆನಪಾಗ್ತೀಯಾ??
ನಿನ್ನ ಮರೀಬೇಕು ಅಂತಾ ಕೂತಾಗೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ Bryan Adamsನ Please forgive me ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ..Do you want me to sing

"Please forgive me.. I know not what I do
Please forgive me.. I can't stop lovin' you
Don't deny me.. This pain I'm going through..
Please forgive me If I need ya like I do..
Please believe me.. Every word I say is true
Please forgive me.. I can't stop loving you .."

I cant stop Loving you..
ಒಮ್ಮೆ ಅಳಿಸಿಬಿಡೋ ನನ್ನ.. ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ.. Please.. ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಗಿಸ್ತಿದ್ದೆ ನನ್ನ.. ಹಾಗೇ ಅಳಿಸಬಾರ್ದಾ?? ನಿನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆ ತಂತಾನಾರೆ ಬಂದುಬಿಡತಿತ್ತು.. ನಿನ್ನ perfumeನ ಪರಿಮಳ, ನಿನ್ನ ಕೂದಲಿನ ಮೆತ್ತನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ.. ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೆನಪಾಗ್ತೀಯೋ??
Please ಒಮ್ಮೆ ಅಳಿಸಿಬಿಡೋ.. Justin Timberlakeನ ಈ ಹಾಡು ಗೊತ್ತಲ್ಲಾ?? I am Singing that for you now..
"Cry me a River.. " Please.. Cry me a river...

My Best Friends Wedding...

Yesss.. you read it right. It was my best friend Katis wedding on 22th of March.Yupiee!!! Yeah!!! A day to remember for her and for us(we friends). Don’t ask me how was the marriage.. Coz it was just wonderful!!! Awesome!! Fun!! She looked like a goddess.. beeeeaaaauuutttiiifullll…… vinay(her husband) had no option other than starring at her when she walked down to the ‘mantap’.We were really stunned to look at her everytime.. She looked just beautiful.. just like a goddess.. every sari she wore was getting a look because of her, Every stone in the jewelry got the spark because of the glow she had in her eyes ..God!!! If I m allowed, I ll keep on praising her, without even caring if you are really interested or if you are getting bored.. anyways.. let me come to the actual part of this story..

We, I mean me,paggu,sweetoo,shradha and juhi had been planning for this big day from around 2-3 months. We were excited for her, and to meet each other too.. it had been almost 6 months I met sweetoo,shradha and almost a year I met paggu.. I was really excited to meet them all. Paggu and me had planned to go together from Bangalore to Belgaum, there all my other friends would join and then from there it was all unclear. What meant more important is meeting all friends

Paggu traveled the half of the day to reach Blore.I attended my office and left early.. but.. This Bangalore traffic..ufff!! I almost lost hopes of reaching on time to board the train.. Thank god!! I was 5 min early to the departure time.. anyways.. what matters is.. Finally I met Paggu. God!! I cant tell you how happy I was.When I met her.. we wer literally hugging each other for some 3-4 times.. We had missed each other (well..even though we spoke almost 3-4 times a week for around an hour each time).People around us were starring at us.. we were too happy to notice it then..we hardly slept that night on train.. we chatted, chatted and chatted till we reached belgaum.. And ya.. When we reached belgaum.. We both were silent for a long time.. it took us back to the old good days of our own, the 3rd gate, 1st gate, ambika, military mahadev, RPD, Goavaes.. every road in belgaum had some memories with it.. and the best part was we both were remembering them together, silently in our minds.. both knew wat was going on the other persons mind.. but none of us spoke a word..God.. I m going back to those days.. Ok ok.. Where was I??? I reached belgaum.. yup!! Then Uncle and aunty were waiting for us.. we both were too hungry to resist.. upon that when paggus mother cooks.. I cant resist.. so immediately we were on dining table having yummy dosas.. ummm.. Paggu.. convey my thanks to aunty.. she deserves it.

It was almost 11:00 am.. we got a call from kati.. “where you people?? We have arranged for a Bus near my home.. come soon.. they are all waiting.” . Paggu was ready but I was not.. I was still sleeping.. I somehow got ready and then in 15 min we were at katis place. Wow!! That’s the time I met sweetoo and shradha..and when I met them, I never felt I was away,they were my same old friends.. too lazy to change(he he he)..we were together like our college group again..I felt sooooooooooo ggggggggggggoooooooooooodddddddddddd!!!!!!!!!!

Our journey to pune was total fun!!!!! Not me nor paggu were interested in telling our work related stuff.I seriously don’t remember wat we spoke.. all I remember is teasing shradha, telling each other abt the office tales, singing or should I say screaming??well we laughed, laughed and laughed.. I must have lost few kgs as I spoke a lot.

It was almost 7 when we reached karyalay in Pune. Sneha had arranged a room for us.We met juhi there.. We attended katis ‘Haldi’ function.. before that, katis ‘bhaiyas’ and ‘bhaabiis’, deedis and jeejus’ presented a dance for her.. umm.. it was great.. ya... they forgot steps, they forgot the sequences BUT they all loved her.. and was clearly visible in their act..everybody loved her..and then kati was on stage.. She enjoyed every single bit of the moment. She was just enjoying completely. Vinay was with her.They 2 ofcourse completed each other.

Then that night when we all were supposed to sleep kati came to our room. She was not a bride then.. she was just the same old kati. The same kiddo, teaser.. She was not scared for her big day, she was not tensed, not worried, not afraid of loosing anything, not even a bit insecured.. She was Just our own Kati. We all loved her so much. We all spoke almost the whole night.. she had to get up early in the morning.. but even then we all chatted, we all were back to college days.. just a day before her wedding..

Then the next day we woke up late and the ‘muhurt’ was in half an hour.. you wont believe.. we 5 girls got ready in just half n hour, that’s coz we didn’t want to miss a moment of the wedding.. we wanted to be with her every single moment. And we were there, we were there when he put the ‘mangal sutra’, we were there when they took ‘sapta padi’(saath phere), when there was kanya daan.. None of us had seen a wedding so closely.. we all were excited. Kati as usual went through all these with an ease, with a cool mind.. she was happy.

Then the rest of the ceremony was like some fairy tale. Kati was a princess, Vinay was Prince charming. He came for her.. to find his love for life.. Wow!!! Doesn’t that sound so beautiful???

Hmmm.. there was her reception in the evening.. I could not attend it as I had to leave to Bangalore. I had only 1 day leave(ssssaaadddddd).I had my train at 10. I never wanted to say a bye to my friends.. I didnt want to leave, I wanted the time to freeze.. I would miss them a lot everytime I felt like being stupid, everytime I wanted to eat pani puri, everytime I felt “What am I doing???”, everytime I got confused which dress to buy, which bag will match with it.. , everytime I felt like going for a walk, everytime I saw a handsome guy.. today when I sit here writing all this.. I feel.. gone are those days when I could call Kati and say “Kati I m bored.. Chal lets go out for a movie” or I would message paggu “wanna come for a walk” and next 10 min she would be there.. and just ask sweetoo “hungry?? Canteen??”.. Just those days when we would keep messaging “how many chapters done??” or “arey yaar.. This topic is so sadu.. I m skipping it.. you??”.. then after those internals or exams.. we would go for Ramdev PavBhaji, ambika Pani Puri..well that guy at ambika probably would miss us if we didn’t show up atleast once in a week.. Ah!!!! Good old days.. But these days are also good.. I like them too.. New life, new excitements.. all new.. after all change is another name of life.. isn’t it??

To Kati,
Happy Married life Kati.. now that your lastname is changed.. we your friends solemnly declare that, we will continue to call you by your old name i.e kati.. and you will remain as our old and forever friend ‘KATI’.
Happy married life once again..
Take care.