ತವಕ

ಸಣ್ಣದೊಂದು ಚಿಗುರು,

ಬೆಳೆದು ಮರವಾಗುವ ಆಸೆ,

ಹಣ್ಣು ಹೂವಾಗುವ ಕನಸು,

ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೂ ಬೆಳಕಿನ ಕನವರಿಕೆ,

ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲ,

ಉಸಿರು ಉಸಿರಿಗೂ ಎಣಿಕೆ ಚಕ್ರ.

ಕೂಡಿ-ಕಳೆದು-ಗುಣಿಸಬೇಕು,

ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಬೆಳೆಯಬೇಕು...

ಸಂಜೆಗೊಮ್ಮೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು

ನಾಳೆಯ ಕಾಯುವುದೇ ಕಾಯಕ.

ಬೇಸರಕ್ಕೆ ಇಂದು ಸಮಯವಿಲ್ಲ,

ಮುಂದೆ ನೋಡಿದರಾಯಿತು..

ಒಂಟಿ ನಡೆದಷ್ಟೂ ಸೋಲುವ ಭಯ.

ಕತ್ತಲೆಗೆ ಹೆದರಿ ನಡೆಯುವುದ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆ?

ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಡಿಮೆಯೇ?

ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದರೆ ನಕ್ಷತ್ರವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ??!!

ಕಣ್ಣ ಕಂಬನಿಯನ್ನೇ ನುಂಗಬೇಕು,

ನೆನ್ನೆಗಳ ನೋವನ್ನ ಮರೆಯಬೇಕು,

ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಬೆಳೆಯಬೇಕು.

ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಬೆಳೆಯಬೇಕು.

ಮಳೆಯಲ್ಲ ಅದು!!

ಪ್ರೀತಿಯ ಜಾಲದ ಮಡಿಲದು ಪ್ರಕೃತಿ

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಣುವ ಪ್ರೇಮದ ಆಕೃತಿ

ವಸಂತನ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿದಳು ಪ್ರೀತಿಸಿ

ಕಣ್ಮರೆಯಾದನು ಆತ ಆಕೆಯ ಮರೆಸಿ.

ಚಿಗುರಿದ್ದಳು ಗಿಡಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಶರಾಶಿಯೆಂಬಂತೆ

ಹಾಡಿದ್ದಳು ಮಾಮರದಿ ಸಂತಸದ ಮಾತಂತೆ

ಚಾಚಿದ್ದಳು ಬಾಹುಗಳ ಪ್ರಿಯತಮನ ಆಸರೆಗೆ

ಅರಿಯಳವಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಕಾರಣವ, ಏನಾಯಿತೋ ಅವಗೆ??!!

ಸುರಿಸಿದಳು ಭಾವಗಳ ಕಂಬನಿಯ ಮಳೆ
ಕಾನೆಂಬ ಅರಮನೆಯಲಿ ಕತ್ತಲೆಯ ಹೊಳೆ
ಪ್ರಿಯತಮನ ಕಾದಳು, ಸಿಡುಕಿದಳು ಗುಡುಗಾಗಿ
ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ತೊರೆದು ಹೋದವನಿಗಾಗಿ.

ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಸರೆ... ಮಿಂಚಿದಳು ಮಿಂಚಿನಲಿ
ಹುಡುಕುತ ನಡೆದಳು ಋತುಗಳ ಎಣಿಸುತಲಿ
ಮಳೆಯಲ್ಲ ಅದು, ಆ ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ಕಂಬನಿ
ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಮಡಿಲಿನ ಒಡಲಿನ ದನಿ.

ನಿಂತ ಗುಡ್ದಗಳು ತಡೆದವು ಆಕೆಯ
ನಿಂತಲ್ಲಿ ಹನಿಯಾದಳು ಸವೆದಳು ಜೀವವ
ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಯಾಳು ತನ್ನ ನೋವ?
ನೀಲಿ ಮೋಡದಂಥ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದಳು ಮನವ...

ಬರಲಿಲ್ಲ ಆತ , ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿದಳು,
ತನ್ನ ಕಾಯುವ ಹೇಮಂತನ ಕಂಡಳು,
ವಸಂತನ ಹೇಮಂತನಲಿ ಕಾಣದಾದಳು
ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ ಆಕೆ ಹುಡುಕುತ ನಲ್ಲನ ಹೊರಟಳು.

ಮತ್ತೆ ಬಂದ ವಸಂತ, ನಿಂತಳು ಕಣ್ತುಂಬ ಕಂಬನಿಯ ತುಂಬಿ
ತೊರೆದು ಹೋಗನವನು ಮತ್ತೆ ಎಂದು ನಂಬಿ
ಬರುವೆನೆಂದು ನಂಬಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಹೋದ
ಕಾದಳು,ಮಿಂಚಿದಳು, ಸಿಡುಕಿದಳು,ಗುಡುಗಿದಳು....
ಕೊನೆಗೂ ಮಳೆಯೇ ಆದಳು....

ನಾನು ಒಂಟಿಯಾದೆ!!

ನಾನು ಒಂಟಿ ಅಲ್ಲ!!

ನಿನ್ನ ನೆರಳು ಜೊತೆಗೇ ನಡೆದುಬರಿತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ..

ಕತ್ತಲು ಒಂಟಿಯಂತೆ,

ಹೌದು.

ನೆರಳೂ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲ

ಕತ್ತಲ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ.

ಹೌದು.

ಕತ್ತಲು ಒಂಟಿ.

ನಾನು ಕತ್ತಲಾದೆ.

ಕೊನೆಗೂ ಒಂಟಿಯಾದೆ.

ಇಲ್ಲ!!

ನಾನು ಒಂಟಿಯಲ್ಲ...

ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಜೊತೆಗಿದೆಯಲ್ಲ!!

ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಒಂಟಿಯಂತೆ

ಹೌದು.

ನಿನ್ನ ನೆನಪೂ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲ.

ಭಾವಗಳಿಗೆ ಭಾಷೆ ಇಲ್ಲ.

ಹೌದು.

ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಒಂಟಿ.

ನೀರವತೆ ನನ್ನೊಳಗಿದೆ.

ನಾನು ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾದೆ.

ಕೊನೆಗೂ ಒಂಟಿಯಾದೆ.

ನಾನು ಕತ್ತಲಾದೆ!!

ನಾನು ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾದೆ!!

ಕೊನೆಗೂ ಒಂಟಿಯಾದೆ.!!

ಬಾನೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು
ಮುಗಿಲ ಮುಟ್ಟೇಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಇನ್ನೇನು
ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಕಣ್ತುಂಬ ಬೆಳಕು
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹರಡಿದೆ ಹತ್ತಿಯ ತುಣುಕು
ಕೈಯಳತೆಯಲ್ಲಿತ್ತು ತಾರೆ
ಜೋತು ನಿಂತ ಚಂದ್ರನಿಗಿಲ್ಲ ಆಸರೆ
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ.. ಅಲ್ಲೇನೋ ಹೊಸತು!!
ಬೆಳಕಲ್ಲೂ ಹೊಳೆವ ಬೆಳಕು
ಕಣ್ತೆರೆಯಲಾರದಷ್ಟು ಹೊಳಪು..
ಹಿಂದಿನಿಂದ ಮುಂದಿನಿಂದ
ಅಕ್ಕದಿಂದ ಪಕ್ಕದಿಂದ..
ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಹೊನಲು
ಅದು ಮರೆಯಾಯ್ತು...
ತಾನಾಗಿಯೇ ಕತ್ತಲಾಯ್ತು..
ಜೋತು ನಿಂತ ಚಂದ್ರ ಬಾನಾದ
ತಾರೆಗಳೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ಇಬ್ಬನಿಯಾಯ್ತು
ಅರೆರೆ!!
ಮತ್ತೊಂದು ಚಂದ್ರ!!
ಎಷ್ಟೊಂದು ನಕ್ಷತ್ರ!!
ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು,
ನೂರು, ಸಾವಿರ, ಲಕ್ಷ..
ಎಣಿಸಿದಷ್ಟೂ ಕಡಿಮಿಯೇ ಏನೋ..
ಅವುಗಳಷ್ಟು ಅಂಕಿಗಳೂ ಇಲ್ಲವೇನೋ...
ಒಂದೊಂದೇ ನಕ್ಷತ್ರ ಕದ್ದೆ,
ಅಂಗಳಕೆ ತಂದು ಚುಕ್ಕಿಯಿಟ್ಟೆ,
ಬೆಳಗಾಗುವುದರೋಳಗೆ ಅದೋ..
ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದದ ರಂಗೋಲಿ!!
ಅರೆರೆ.. ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರೆ ಬಾನೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ..
ಒಲೆಯ ಕೆಂಪು ಕೆಂಡವನ್ನೂದಿ ಎಸೆದುಬಿಟ್ಟೆ,
’ರವಿ’ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಆಗಸಕ್ಕೆ ದತ್ತುಕೊಟ್ಟೆ
ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ನಗುವನ್ನುಮಣ್ಣಿಗೆ ಹರಡಿದೆ
ಮಣ್ಣು ಗಿಡವಾಯ್ತು
ಹಸಿರು ಎಲೆ- ಚಿಗುರಾಯ್ತು
ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಹೂವಾಯ್ತು
ನಗುವಿಂದ ಹೂವೋ, ಹೂವಿಂದ ನಗುವೋ???
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕೆ..
ಮೊಗ್ಗರಳಿ ಮತ್ತೆ ಹೂವಾಯ್ತು
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ
"ನಿವೇದಿತಾ ಏಳು ಹೊತ್ತಾಯ್ತು.."

My mind

Probably i have changed..
Thats wat making me feel u have changed...
I feel like sharing the space the same way i had, a few years ago...
I feel lik hiding deep down into time again, wer u could just here me..
in all silence around...
I feel lik laughing with you, the same smile u got them on my lips those days...
I feel lik dreaming those dreams..
today the ones r true..
I feel lik crying with screams again
for wat I lost n for al that i gained...
I feel lik walking with u, lik the first time I walked
on the same roads n the same shops..
with a rose in hand n so much to talk..
I Feel to open up my wings, as if the first time I fly,
Little worried, little excited, little scared with wide opened eye.
I wish I cud move lik the wind,
No stop, no start not a beginning with no end…
To search for something,
probably a target?
A milestone? A path ? the success?
Or possibly just wander n do nothing.
I want no memories to live but all of them to make again
U n me.. The same u n me..
But in different today, different tomorrow...
n in different time..

ಕವಿಗೊಂದು ಸಾಲು ಬೇಕಿತ್ತು

ಕವಿಗೊಂದು ಸಾಲು ಬೇಕಿತ್ತು
ಸಾಲವಾದರೂ ಸರಿ
ಭಾವಗಳಿಗೆ ಭಾಷೆ ಬೇಕಿತ್ತು

ಅದೆಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ
ಅಂತರಾಳವೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ
ಬರಿದಾದ ಮನಸಿಗೆಕೋ ಏನೋ
ಅಂಗೈ ಅಗಲದ ಚಾವಿ
ಕಷ್ಟ ಕಾಲಕ್ಕಾಗಲಿ ಎಂದು
ಸ್ವಲ್ಪ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿತ್ತು
ಅದೆಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನೋ ಕವಿ
ಕವಿತೆ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು...

ಕವಿಗೊಂದಷ್ಟು ಕಂಬನಿ ಬೇಕಿತ್ತು
ಸಾಲವಾದರೂ ಸರಿ
ಮನದ ಭಾರ ಇಳಿಸ ಬೆಕಿತ್ತು.

ನೋವ ನುಂಗುವುದು ಗಂಟಲ ನರ..
ತುಟಿಗಳಿಗೇನು,
ನಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ!!!
ಮೂಕವಾಗಿದ್ದು ಎದೆಯ ಸ್ವರ..
ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೇನು,
ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ!!!

ಕವಿಗೊಂದಷ್ಟು ಕನಸು ಬೇಕಿತ್ತು
ಸಾಲವಾದರೂ ಸರಿ
ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ನೆರಳು ಬೇಕಿತ್ತು.